Kritsada 的个人资料PicHCheE_Qoo!!!照片日志列表更多 工具 帮助

Sukthien Kritsada

职业
地点
尚未添加列表。

PicHCheE_Qoo!!!

WeLComE to My SPacE
第 1 张,共 36 张
8月20日

PichcheEComesBack

กลับมาแล้วอีกครั้ง..................
 
หายหน้าไปนานมากมายเลยที่เดียว มีเรื่องราวมากมายที่ได้ประสบ เกินกว่าที่จะเล่าได้หมด ช่างมันเถอะนะ เอาเป็นว่า เราจะกลับมาบ่อย ๆ และกันวันนี้ก็ได้เอารูปมาลงเรียบร้อยละ
ถ้าไงก็ช่วย comment ให้ด้วยนะเทอ ๆ ทั้งหลาย 
 
ไปละ ขอให้ทุกคนที่อ่านโชคดีมีชัย สุขภาพแข็งแรง คิดอะไรก็ออก สู้ๆกะชีวิตของเทอ ๆ ทั้งหลายกันเข้าไปนะ
บะบาย
6月29日

กลับมาแล้ว ข้าขอ รวบยอด

     กลับมาแล้ว (หายไปนาน) กลับมาคราวนี้ เรามีเรื่องเล่ามากมายเลยแหละเทอ...
เริ่มจาก ค่ายพี่น้องสัมพันธ์ หรือที่ เราๆ เรียกกันว่า ค่ายรัง (dancing camp) ซึ่ง
ค่ายนี้เป็นค่ายที่ฝึกทักษะให้กับนศ.ชั้นปีที่1 ที่ยังอายอยู่ ให้หน้าด้านมากขึ้น รวมทั้ง
สร้างความสันพันธไมตรีอันดีต่อพี่ ๆ ชั้นปีต่าง ๆ ด้วย และค่ายนี้มีจุดเด่นอยู่ตรงที่
การเต้น ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ นั่นก็คือ ทุกคนจะต้องเต้นให้มันส์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ 
และเต้นให้นานที่สุดเท่าที่ร่างกายจะรับไหว ไม่ว่าจะตอนเช้า กลางวัน หรือเย็น
ที่เราบอกได้อย่างนี้ ก็เพราะว่าเรา ได้ไปทำฐานที่นั่นด้วย ไปในฐานะ สโมสรคณะ
ที่ชอบก็คือ มีห้องพักที่เป็นส่วนตัวที่สุด สบายที่สุด สนุกที่สุดและก็... น่าเบื่อที่สุด
เรานะ เห็นแต่น้อง ๆ เต้นกันทั้งวันเลยอะ เราเองก็ไม่สามารถไปไหนได้เลย (แม่ง!!!
สงสัยกลัวพวกกูไปทำร้ายข้าวของ หรือก่อกวนพวกแม่งละมั้ง) ต้องอยู่แต่ในที่พัก
ตลอดเวลาที่อยู่ค่าย ใช้เวลาอยู่ในห้องพักมากที่สุดเลยอะ แต่ก็ดี ได้พักผ่อนบ้าง
น้อง ๆ คณะเราก็ร่วมมือเป็นอย่างดี แม้มันจะโดนนินทาลับหลังก็ตามเถอะ (ซักวัน
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบจะกลับมาล้างแค้นพวกมึง!!!!!) แต่
บางสิ่งมันก็เกิดขึ้น เมื่อมีพวกเรามาสมทบ+พี่ๆ บางส่วน จนทำให้ดิฉัน.....
เบื่อคนแก่ ๆ ที่ต้องทำตามคำสั่งตลอดเวลา เบื่อ ๆๆๆ ตามมา ก็มากิน... เสียงดังโวยวาย
ไม่เข้าเรื่อง โอ๊ย.........สุดจะทน น่าสงสารคนที่อยู่รอบข้างจัง แต่ก็เอาเถอะ
มันผ่านไปแล้ว ช่างมัน อย่าไปสนใจมันเลย (อารมณ์เสีย!!!)
     ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว ผ่านมาได้เพียง 2 อาทิตย์ งานเหมือนผ่านมา 2 เดือน
งานมันช่างเยอะอะไรเช่นนี้ ทำกันหามรุ่งหามค่ำ ไม่ได้หลับได้นอน แต่ก็เอาเถอะ
เพื่ออนาคต และตัวเราเอง
     สำหรับคนที่เข้ามาอ่าน ก็คงต้องขอขอบคุณที่กรุณาอ่านมาจนถึงตอนนี้
(ยังไงก็ comment ด้วยหละ)
     ถึงเพื่อน ๆ แม้ว่ามันจะเหนื่อ และท้อใจซักเพียงไหนก็ขอไว้เพื่อน ๆ อดทนไว้ เพื่อ
สิ่งที่ดี มันจะเป็นผลดีต่อตัวเราเอง ยังไงก็ สู้ ๆ สู้ตาย..... 
3月14日

เฮ้อ...อ...อ...

ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วยนะ
ทำไมมันต้องเป็นคน ๆ นั้น
ทำไมมันต้องเป็นเพื่อนเราที่เดินอยู่กับเค้า
ทำไม ทำไม ทำไม
 
ทำไมเราถึงไม่บอกเค้าให้รู้ไปเลยหละว่าเราคิดยังไงกับเค้า
ทำไมเราถึงต้องเก็บคำ ๆ นั้นไว้ในใจด้วย
ทำไมเราถึงเก็ยไปคิดเสมอเมื่อมันเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
ทำไม ทำไม ทำไม
 
          อยากที่จะไม่คิดเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว แต่ทำไมถึงทำไม่ได้เลยหละ ผิดด้วยหรอ?????????? ที่เราจะชอบใครซักคน เราว่าไม่ผิด ใช่!!!!!!!!! แล้วเมื่อเราชอบใครซักคน แล้วทำไมเค้าก็จะต้องมีคนพิเศษในเวลาต่อมาด้วยหละ เพราะอะไร??????? มันไม่ใช่เพียงคนเดียวนะ (ก็ชอบหลายคนอะ) เกือบทุก ๆ คนเลย และทำไมคนพิเศษของเค้าก็ต้องเป็นเพื่อนเราด้วยหละ หรือว่าเค้าคบกันมาก่อนหน้าที่เราจะชอบเค้า หรือยังไงกันแน่ น่าจะเป็นเรานะที่เป็นคนพิเศษของเค้า (อิจฉา) อยากที่จะตะโกน ร้อง แหกปาก กรี๊ด...ด...ด... ออกมาให้ดัง ๆ มันอัดอั้นมาก ๆ โอ๊ย...ย...ย...จะตายอยู่แล้ว!!!!!!!!!! ไม่ใช่ว่าเราเป็นคนที่เรียกร้องเรื่องนี้หรอกนะ แต่ใจมันก็อยากที่จะมีกับเค้าบ้าง ก็รู้ว่าเราไม่ใช่ผู้หญิงที่แท้จริง มันก็คงทำได้แค่ชอบเค้า แล้วก็เก็บเอาไว้ในใจเท่านั้น มันก็คงเพียงพอแล้วสำหรับเรา แต่จะทำไงได้หละ คนมันอยากที่จะมีบ้างหนิ แต่มันก็ไม่มีซักที หรือว่าเราไม่กล้าที่จะบอกเค้า หรือแสดงออกมา ให้เค้าเห็นมั้ง??????? มันถึงเป็นแบบนี้ ใจจริงแล้วก็อยากเดินเค้าไปคุยกับเค้าเลย แต่มันก็ไม่กล้า (ทีเรื่องอื่นหนะกล้านัก) ก็ได้แต่จ้องมองจนเค้าเดินลับสายตาไป เป็นอย่างนี้ทุก ๆ ครั้งเลย ทำไมหละ ทำไม เฮ้อ...อ...อ... 
          แต่ก็เอาเถอะ ทำใจรับมันให้ได้ อยู่กับเพื่อนมันก็มีความสุข ไม่ใช่หรอ????? เมื่อถึงเวลา เดี๋ยวเค้าคนนั้นก็มาเองแหละนะ ว่ามั้ย?????? ใครที่เข้ามาอ่านก็ช่วยเป็นกำลังใจและcommentให้ด้วยนะ ส่วนเรา..... ก็ต้องอดทนต่อไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก ทำใจ!!!!!! เมื่อเราพร้อม...ที่จะรักใคร เราก็ต้องพร้อม...ที่จะเจ็บด้วย
จำไว้!!!!!! เฮ้อ...อ...อ...
1月1日

HaPpy NeW YEar !!!!!!

5
4
3
2
1
WOOOOOOOOOOOOOOOOOW................
HaPPy nEW YEar EVeryOne!!!!!!!
 
          สวัสดีปีใหม่จ้า................
   ปี 2550 หรือ ปี 2007 นี้ ก็ขอให้ทุก ๆ คน มีความสุขมาก ๆ น้า......
   คิดสิ่งใดก็ขอให้สมดั่งที่คิดไว้ทุก ๆ อย่างเลย
   สุขภาพ ก็ขอให้สุขภาพแข็งแรง กำยำ ไร้ทุกข์ไร้สุข เอ้ย!!! ไร้ทุกข์ไร้โศกไร้โรคไร้ภัยนะเธอ
   การเรียน ก็ต้องตั้งใจเรียนนะจ๊ะ แล้วเราก็จะได้คะแนนดีเองหละนะ
   การเงิน ก็ขอให้เธอ ๆ ประหยัด ๆ กันนะ เงินทองก็จะได้มีเก็บแล้วจากนั้นก็จะร่ำรวยเองหละ
   การเดินทาง ก็ระวังการเดินทางไปที่ ๆ มีคนมากมายนะ (เพราะว่าเดี๋ยวเจอระเบิดเข้า 555+)
   ความรัก คนโสดทุกคนนะ ไม่ว่าจะเกิดเมื่อไหร่ ราคีไหน เอ้ย!!!! ราศีไหน ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ
   เนื้อคู่ของเธอ ๆ ทั้งหลายอะ 555+ ยังไม่เกิดหรอก (อิอิ) ล้อเล่น ก็ขอให้สมหวังในความรักแล้วกันนะ
   มอง ๆ เล็ง ๆ ใครไว้ก็ขอให้เค้ารักตอบแล้วกัน ส่วนเธอๆ ที่มีคนรู้ใจอยู่แล้วอะนะ ก็คงไม่มีอะไรมากมาย
   ก็รักษาสิ่งนี้เอาไว้นาน ๆ นะ เพราะว่าถ้าเสียมันไปแล้ว มันจะทำใจลำบาก (T-T)
          เรารู้ เราเห็น ทั้งปัจจุบัน อดีตและอนาคต โทรมาซิที่ 1900-1900-69
                                   เพราะว่าเราคือ  น้องเหยินพยากรณ์     
    
 
11月18日

จั่วของเรา

เย้ !!!
สุดท้ายวันนี้ก็มาถึงซะที
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้น
เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 16 พฤศจิกายน 2549
เวลาประมาณ 19.00 น.
เป็นวันที่พวกเราได้รับสิ่งที่เราต้องการมานาน
แม้มันเป็นสิ่งที่เล็กน้อยมาก ๆ
แต่มันก็มีค่ามากเช่นกัน
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ในใจของพวกเรา
"สถาปัตย์ บางมด"
นั่นก็คือ
"จั่ว"
รู้สึกดีจังที่ได้สิ่งนี้มา มันทำให้เรารู้สึกว่า
เราเรียนสถาปนิกเต็มตัว
มันเป็นเพียงสัญลักษณ์เล็ก ๆ
ที่เป็นเครื่องหมายของพวกเรา
ขอจดจำวันนี้ไปตลอดเลย
จั่ว
จั่วจั่ว
จั่วจั่วจั่ว
จั่ว  จั่ว  จั่ว
จั่ว    จั่ว    จั่ว
จั่ว      จั่ว      จั่ว
จั่ว        จั่ว        จั่ว
จั่ว          จั่ว          จั่ว
จั่ว            จั่ว            จั่ว
จั่ว              จั่ว              จั่ว
จั่ว                จั่ว                จั่ว
จั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่ว
จั่วจั่ว                                     จั่วจั่ว
จั่วจั่วจั่ว                                   จั่วจั่วจั่ว
จั่ว  จั่ว  จั่ว                               จั่ว  จั่ว  จั่ว
จั่ว    จั่ว    จั่ว                           จั่ว    จั่ว    จั่ว
จั่ว      จั่ว      จั่ว                       จั่ว      จั่ว      จั่ว
จั่ว        จั่ว        จั่ว                   จั่ว        จั่ว        จั่ว
จั่ว          จั่ว          จั่ว               จั่ว          จั่ว          จั่ว
จั่ว            จั่ว            จั่ว           จั่ว            จั่ว            จั่ว
จั่ว              จั่ว              จั่ว       จั่ว              จั่ว              จั่ว
จั่ว                จั่ว                จั่ว   จั่ว                จั่ว                จั่ว
จั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่วจั่ว
 
Designed by Pich